Hoeveel van het aanwezige vermogen bereikt daadwerkelijk de uitvoering?
Organisaties beschikken zelden over te weinig vermogen.
Er werken ervaren professionals. Er is kennis, ervaring, betrokkenheid en ambitie. Er wordt geïnvesteerd in ontwikkeling, technologie, leiderschap en verandering.
Toch blijft uitvoering vaak achter bij de mogelijkheden die aanwezig zijn.
Niet omdat vermogen ontbreekt.
Maar omdat niet al het aanwezige vermogen daadwerkelijk de uitvoering bereikt.
Tussen potentieel en realisatie gaat vermogen verloren.
Daar ontstaat de uitvoeringskloof.
Uitvoeringskracht beschrijft de mate waarin een organisatie aanwezig vermogen weet om te zetten in duurzame uitvoering onder actuele omstandigheden.
De centrale vraag is daarom niet hoeveel vermogen een organisatie bezit.
De centrale vraag is hoeveel vermogen daadwerkelijk de uitvoering bereikt.
De Uitvoeringsparadox
Vrijwel iedere organisatie investeert voortdurend in vermogen.
In mensen.
In kennis.
In technologie.
In leiderschap.
In verandering.
Maar veel minder organisaties weten hoeveel van dat vermogen daadwerkelijk de uitvoering bereikt.
Daar ontstaat een paradox.
Naarmate organisaties meer investeren in vermogen, wordt het steeds belangrijker te begrijpen hoeveel vermogen onderweg verloren gaat.
De grootste uitdaging is daarom vaak niet het toevoegen van vermogen.
De grootste uitdaging is het behouden van vermogen.
De Uitvoeringskloof
Tussen aanwezig vermogen en uitvoering bevindt zich een kloof.
Aan de ene zijde bevindt zich potentieel.
Aan de andere zijde bevinden zich resultaten.
Daartussen ontstaan vertraging, versnippering, frictie, weerstand en verlies.
Hoe groter deze afstand wordt, hoe minder vermogen de uitvoering bereikt.
Uitvoeringskracht beschrijft het vermogen van organisaties om deze kloof te verkleinen.
Beschikbaar Vermogen
Binnen Uitvoeringskracht staat één variabele centraal.
Beschikbaar Vermogen is het deel van het aanwezige vermogen dat daadwerkelijk beschikbaar blijft voor uitvoering.
Niet alles wat aanwezig is blijft automatisch beschikbaar.
Vermogen kan ontoegankelijk worden.
Vermogen kan versnipperen.
Vermogen kan onder druk verdwijnen.
Vermogen kan sneller verloren gaan dan het wordt hersteld.
Daardoor ontstaat vaak een verschil tussen wat organisaties zouden kunnen realiseren en wat zij daadwerkelijk realiseren.
De Architectuur van Uitvoeringskracht
Uitvoeringskracht ontstaat niet op één plek.
Zij ontstaat uit de relatie tussen aanwezig vermogen, vermogensverlies, beschikbaarheid en uitvoering.
Zoals een stuwmeer alleen waarde heeft wanneer water daadwerkelijk de turbines bereikt, zo heeft aanwezig vermogen pas waarde wanneer het de uitvoering bereikt.
De vraag is daarom niet hoeveel vermogen aanwezig is.
De vraag is hoeveel vermogen beschikbaar blijft.
De Bestuurlijke Verschuiving
Veel organisaties sturen op capaciteit.
Op bezetting.
Op competenties.
Op budgetten.
Uitvoeringskracht verschuift de aandacht naar een andere vraag.
Niet:
Hoeveel vermogen bezitten wij?
Maar:
Hoeveel vermogen bereikt daadwerkelijk de uitvoering?
Deze verschuiving maakt zichtbaar waarom organisaties met vergelijkbare middelen vaak zeer verschillende resultaten behalen.
Niet omdat zij over ander vermogen beschikken.
Maar omdat zij vermogen verschillend weten vast te houden, te mobiliseren en beschikbaar te houden voor uitvoering.
De Vermogenspijplijn
Niet al het aanwezige vermogen bereikt de uitvoering.
Bij iedere stap gaat een deel verloren.
Daardoor wordt de kwaliteit van uitvoering niet uitsluitend bepaald door hoeveel vermogen aanwezig is.
De kwaliteit van uitvoering wordt bepaald door hoeveel vermogen uiteindelijk beschikbaar blijft voor realisatie.
Uitvoeringskracht ontstaat wanneer organisaties minder vermogen verliezen voordat het uitvoering wordt.
De beste organisaties beschikken niet over het meeste vermogen.
Zij verliezen het minste vermogen voordat het uitvoering wordt.
De Centrale Bestuurlijke Vraag
Hoeveel van ons aanwezige vermogen bereikt daadwerkelijk de uitvoering?